Osoby moczopędne

Postanowiłam wrócić tutaj. Nie wiem, na jak długo, ale czuję, że potrzebuję zmiany. Postaram się pokazać wam kawałek swojego świata, swoich tekstów. Być może uda mi się was zatrzymać tutaj na chwilkę :) Zaczynajmy.
_______________________________________________________________

''Kiedy po raz pierwszy ktoś zacznie rozdeptywać ci palce, myślisz, że to nieprawda, a potem przychodzi zdziwienie, że człowiek może coś takiego zrobić z drugim człowiekiem. Ale nie bardzo masz czas to przemyśleć, bo właśnie oddają ci mocz na twarz i ty znowu myślisz, że to nieprawda, że przecież ten człowiek rozkraczony nad tobą ma takie samo serce, nerki i ten sam wstyd.''

Marek Hłasko, ''Sowa, córka piekarza''

Właśnie powyższy cytat zainspirował mnie do napisania tego tekstu. Przed chwilą. Kilka minut temu odwiedziła mnie długo wyczekiwana Wena. Fajnie, że wpadłaś! Cześć!

,,Pieski małe dwa, chciały przejść przez rzeczkę, nie wiedziały jak, znalazły kładeczkę, kładka była zła..." wkurzyły się pieski dwa, nanananaa...Zawsze sobie to śpiewam, gdy ktoś mnie wkurza. Znaczy w myślach sobie nucę, bo na głos to nie. Zaraz, że męczę jakiegoś kota, że mam dać spokój. To daję. Spokój. Tylko jak pieski małe dwa mają się nie wkurzać, gdy ktoś ciągle stawia przed nimi złą kładeczkę, albo ją zabiera i one lądują w wodzie po pas? Znaczy po łapki?

Nie wiem, nie wiem, nie wiem. Nie wiem, dlaczego ktoś szuka kontaktu, po czym uznaje, że go nie chce, albo traktuje ludzi jak szmaty (szmaty w sensie szmatki, a nie szmaty w sensie...wiecie). No więc dlaczego traktujesz w taki sposób innych? Mówię w pierwszej osobie, bo chyba większości zdarza się zrobić coś takiego. Olać. Cienkim strumyczkiem. Sikiem prostym-jak to się mówi w szerszym gronie.

Bo to jest tak: jeśli czegoś od kogoś chcesz, to wiesz, że zagadasz, zapytasz jak żona, dzieci, mąż, teściowa, jak zdrowie, jak trzymają się włosy i cholera, co jadłeś na śniadanie. Serio o to zapytasz i nawet będziesz udawał zainteresowane. Nagle ważne okażą się sytuacje z przeszłości, ulubione seriale i pogoda w Kilimandżaro. Wszystko po to, by coś uzyskać, albo by przez chwilę zabić nudę. Co jest później? Nico. Nic. Cisza, bo w tym momencie masz w dupie daną osobę, bo dzisiaj nie interesuje Cię fabuła najnowszych komedii romantycznych. Szczerze mówiąc dzisiaj nic Cię nie interesuje, bo rozmawiasz z kimś innym i wypytujesz o zupełnie inne Kilimandżaro-ciasto np. (jest takie? Bo ja nie w temacie jak zwykle, jeśli chodzi o gotowanie). Ostatecznie znowu dopada Cię nuda, bo nie ma tematów, bo Kilimandżaro poznane, to o czym gadać? Lepiej nie gadać. Olać.

Jesteś osobą moczopędną. Musisz ciągle sikać. Najlepiej na innych. Olewać, odpuszczać, mieć gdzieś ich potrzeby i to, co się z nimi dzieje w danym momencie. Masz to w głębokiej i szczerze mówiąc-jest Ci z tym dobrze, bo niczego nikomu nigdy i nigdzie nie obiecywałeś. Rozdepczesz komuś palce, ale co z tego, skoro ma drugą rękę, prawda? Se wyprostuje, pomaluje paznokcie, pójdzie dalej, a najdalej za miesiąc...temat Kilimandżaro będzie znowu aktualny, bo znowu aktualna w Twoim życiu będzie nuda i pełen pęcherz.

Życie jest zabawne, wiesz? Życie uwielbia zaskakiwać, a ludzie...są bardziej pamiętliwi niż myślisz. Świat dzieli się na dwa rodzaje kobiet (akurat w tym momencie piszę ze swojej perspektywy, więc powiedzmy, że kobiet, a do mężczyzn przejdziemy później-jeśli mi się zechce). Pierwszy rodzaj kobiet, to popychadła. W skrócie są to kobiety, które pozwalają się obsikiwać. Po prostu to tolerują, bo boją się przyszłości i samotności. Nie chodzi w tym momencie o związki, chodzi też o wszystkie inne rodzaje relacji międzyludzkich. Na takie kobiety sikasz, bo wiesz, że nic Ci nie grozi. Drugi rodzaj - zołzy - to kobiety, które są na tyle konkretne, że zanim Ty zdążysz je obsikać, one już zdążą rzucić w Ciebie pampersem. Na te nie sikaj, bo stracisz...Wiesz co.

Boję się tylko jednego. Boję się, że jednak masz uczucia. Że wcale nie jesteś pusty jak worek po ziemniakach. Boję się, że źle Cię oceniam. Co wtedy? Cholera, ucierpi na tym moja reputacja i wyjdzie na to, że jestem ignorantką. Jak z Tobą jest? Może boisz się pokazać prawdziwej twarzy? Może wolisz grać chłopca z przepełnionym pęcherzem, bo gdy przestaniesz o tym myśleć, to ktoś wykorzysta Twoją słabość?

Wiesz, że cały mój dzisiejszy dzień krąży wokół moczu? Nawet felieton. Coś okropnego. Kumpel Freud powiedziałby, że moja podświadomość wariuje i trzeba to rozładować. Sikanie jest w porządku-serio. Oczyszcza organizm, emocje, krew, umysł-wszystko. A zapalenie pęcherza jest wtedy, gdy sikasz za dużo i gdy przy oddawaniu moczu odczuwasz ból. Jeśli jeszcze czujesz ból przy obsikiwaniu innych, to jestem o Ciebie zupełnie spokojna-zapalenie pęcherza mija po kilku dniach. Jeśli zaś sikasz na innych bez bólu...Cóż...Złe nawyki to najgorsze gówno, jakie możesz sobie wyobrazić. To pożywka. Dla każdej zołzy. Zostawiam Cię z tą myślą. Wiem, że przeczytasz. Wiem, że zrozumiesz. I wiem, że jutro już nie będziesz pamiętał, bo trzeba będzie pogadać o Kilimandżaro.

10. J.L. Wiśniewski ,,Samotność w sieci", G. Masterton ,,Niemy strach", J. Patterson, G. Charbonnet ,,Niedziele u Tiffany'ego"

Palce wskazujące obu rąk dwa razy pod obojczyk, potem dwa razy w kierunku rozmówcy. "Kocham Cię". To takie proste...

I jeśli pewnego dnia się zakocham, to tylko w facecie, który potrafi mnie słuchać. A to nie jest takie proste... Mówią, że pisanie z kimś jest złe, że zamykasz się na świat, nie potrafisz normalnie funkcjonować, przelewasz emocje na klawiaturę. A może to właśnie dzięki pisaniu poznajesz drugiego człowieka? Może poznajesz jego drugą naturę-tę którą ukrywa przed prawdziwym, realnym światem? Może czasami warto dać szansę?

,,Samotność w sieci" to opowieść o dwojgu samotnych, nieszczęśliwych ludzi. Ona nudzi się w swoim małżeństwie. Mąż nie zwraca na nią uwagi, zaniedbuje małżeństwo w imię pieniędzy i kolejnych szczebelków kariery. On jest po przejściach. Stracił ukochaną osobę, dlatego poświęcił się nauce. Osiągnął wiele, choć nadal nie zdobył tego najważniejszego-szczęścia. Los tych dwojga splata się ze sobą pewnego wieczora i już nic nie będzie takie jak zawsze.

Raz w roku-najczęściej na wakacje-odkrywam taką książkę, od której nie potrafię się oderwać. Książkę, która wywołuje we mnie ogromne emocje, ciągle ,,siedzi" w mojej głowie, prowokuje. ,,Samotność w sieci" jest odkryciem tych wakacji. Jest historią, w której odnalazłam siebie. To inteligentna opowieść o ludziach, którzy spotkali się zbyt późno a szczęście może im dać tylko chwila internetowej rozmowy na każdy temat.

 J. L. Wiśniewski stworzył znakomite obrazy psychologiczne dwojga ludzi. Zapisał ich myśli i nakreślił pewien schemat. Schemat, który możemy zaobserwować w niektórych współcześnie istniejących związkach: piękna, młoda, inteligentna kobieta, przystojny mężczyzna, który robi karierę kosztem życia rodzinnego. To ma wpływ na żonę, która szuka zrozumienia w internecie i znajduje je w ,,ramionach" przypadkowego mężczyzny. Jedynego, który jest w stanie jej wysłuchać, doradzić, czasami pomilczeć razem z nią. 

,,Samotność w sieci" to genialna książka i polecam ją każdemu-bez względu na wiek i stopień zaangażowania w emocjonalną stronę życia. Nigdy nie wiesz, kiedy spotkasz na swojej drodze osobę, która jest ci przeznaczona. Najważniejsze, byś jej nie przegapił, byś potrafił jej słuchać. Tylko wtedy osiągniesz to, co najważniejsze w życiu-szczęście i poczucie spełnienia. I choć historia opisana przez Wiśniewskiego kończy się nie tak, jakbyśmy sobie tego życzyli-ty możesz pokierować swoim życiem w taki sposób, by wyciągnąć z niego jak najwięcej. 

______________________________________________________________________

Wiem, że istnieją ludzie, którzy nienawidzą Mastertona. Mówią, że to psychol, tzn. że jego książki są na tyle dziwne, iż śmią twierdzić, że autor nie jest w pełni władz umysłowych. Ja go za to kocham! Kocham te jego wizje katastroficzne, wręcz momentami przywołujące na myśl najgorsze horrory w moim życiu. Uwielbiam czytać o duchach latających z siekierami i rąbiących nimi ludzkie ciała-ja wiem jak to brzmi, ale każdy z nas ma coś z psychopaty...

,,Niemy strach" to opowieść o kobiecie, która potrafi czytać z ruchu warg. W wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności straciła słuch, ale nie poddała się i postanowiła przemienić swoje niedoskonałości w atuty. Tym sposobem stała się specjalistką od języka, choć sama nie słyszy żadnych dźwięków. Dzięki współpracy z policją, Holly pomaga w schwytaniu groźnego przestępcy. Gdy dochodzi do rozprawy sądowej, mężczyzna rzuca na nią klątwę czarnego kruka. Życie kobiety od tej chwili zamienia się w koszmar.

Książka wciąga od pierwszej strony. Krótkie rozdzialiki sprawiają, że można ją odłożyć w dowolnym momencie, by po chwili wrócić do treści. Język jest dość prosty, stylizowany na specjalistyczny język policyjny. Dużo dialogów, dużo wątków, choć na pierwszy plan wysuwa się sprawa czarnego kruka i wierzeń indiańskich. Do tego mamy ciekawy pomysł na fabułę-zwłaszcza jeśli chodzi o kreację głównej bohaterki, niecodzienne zakończenia (moim zdaniem przekombinowane, ale z tego słynie Masterton). I powieść gotowa! Nie wiem, czy kojarzycie takie filmy (horrory) np. z rekinami, albo wężami. Gdy ludzie są już pewni, że udało im się odgonić zagrożenie, pokonać bestie, a na na koniec z wody wyskakuje rekin i pożera głównego bohatera, albo gdzieś 200 m pod ziemią wykluwają się kolejne małe gady. Z Mastertonem jest podobnie.

,,Niemy strach" to powieść, którą czyta się szybko, z zapartym tchem, bo nie wiemy, co może wydarzyć się na kolejnej stronie. To historia, która wciąga i sprawia, że zapominamy o całym świecie, a później-tak jak w moim przypadku-trzeba wysiadać na innym przystanku, bo swój się przegapiło. To chyba najlepsza rekomendacja, prawda?

_______________________________________________________________________

I kończymy dzisiejszy zbiorczy wpis recenzencki opowieścią o miłości, która nie miała prawa się wydarzyć. Miłości tak nierealnej jak wirtualny świat internetu. Miłości, która potrafi wywrócić świat do góry nogami, a później sprawić, że nie widzimy innego wyjścia jak tylko się zatracić i kochać, bo to fajne jest! Właśnie taki tekst (Kochaj, bo to fajne jest!) znalazłam wczoraj na swoim kapslu od Tymbarka. Psipadek? Nie sondzę :D

,,Niedziele u Tiffany'ego" to niezwykle pogodna opowieść o młodej dziewczynce, która z powodu braku zainteresowania ze strony matki, szuka pocieszenia u wyimaginowanego przyjaciela-Michaela. Niestety, gdy Jane kończy 9 lat jej powiernik znika. Mówi jej, że rano zapomni i będzie żyła tak, jakby się nigdy nie spotkali, jakby to wszystko było tylko snem. Tak się nie dzieje. 20 lat później Jane nadal pamięta o Michaelu, jej matka nadal ma nad nią kontrolę, a ze swojego życia wcale nie jest zadowolona. Pewnego dnia spotyka mężczyznę łudząco podobnego do Michaela. Jak skończy się ta historia?

J. Patterson potrafi wciągnąć w swoje historie. Nie wiem, jak to zrobił, ale nie mogłam oderwać się od tej historii. Najbardziej podoba mi się niecodzienny pomysł na fabułę. Przecież większość z nas miała swojego wymyślonego przyjaciela, z którymi rozmawiało się wtedy, gdy było źle, gdy była potrzeba, by wyrzucić swoją złość. Ja miałam przyjaciółkę-bardzo podobną do siebie i spotykałam się z nią na łące za domem :) Teraz się zastanawiam, co by było, gdyby ona było prawdziwa. Gdybym np. dzisiaj spotkała ją na mieście, albo w kinie. Chyba byłabym szczęśliwa, bo nikt inny nie rozumiał mnie tak dobrze jak ona. Właśnie o tym jest ta książka-o potrzebie zrozumienia, o przyjaźni i miłości, bo miłość właśnie na przyjaźni powinna się opierać. 

Jeśli macie do dyspozycji wolny wieczór, to zachęcam do przeczytania tej pozycji. Cudownie nastraja na zbliżający się koniec wakacji, jest pełna optymizmu i takiego zwyczajnego, ludzkiego szczęścia, którego brakuje nam na co dzień. Pokazuje bardzo banalną prawdę, że trzeba cieszyć się każdym dniem, pokazywać innym, że się ich kocha, walczyć o miłość i nie rezygnować-nawet, gdy już będziemy czuli, że jest źle. Oczywiście polecam :-)

_________________________________________________________

A na koniec wrzucam zdjęcie książek, które zamierzam przeczytać we wrześniu, bo w sierpniu już nie dam rady. Czeka na mnie jeszcze King i jego ,,Misery" oraz Masterton i gargulce. Wiem, że to brzmi strasznie, ale co ja poradzę, że zjadam jego książki jak ciastka z czekoladą? 

,,Przeznaczona, by czuć" to już druga część serii-pierwszej nie czytałam i nie wiem, czy uda mi się jakoś wdrążyć w całą historię. ,,Głos Pożądania" już przeczytałam i muszę powiedzieć, że...tyłka nie urywa. Spodziewałam się czegoś więcej, jakiegoś pomysłu, jakiejś akcji. A tu nic...Wiem, że w erotykach nie ma co liczyć na rozbudowaną fabułę, bo nie o to tam chodzi (choć czytałam takie, które były po prostu interesujące, właśnie ze względu na pomysł na historię-tutaj tego nie ma), ale nie mam dobrego zdania o tej historii, choć książka była zachwalana (niby jedna z lepszych francuskich powieści erotycznych-mhm, ciekawe z której strony...). Kolejna książka-jeszcze nie rozpakowana-to pierwsza część większej serii. Na Czarnej Serii nigdy się nie zawiodłam-mam dobre przeczucie. I dwie ostatnie książki to seria autorstwa Aleksandry Tyl. Czuję, że ta historia mnie wciągnie i sprawi, że spędzę miły czas z książką. Mam nadzieję, że się nie mylę.

Cudownego końca lata życzę!

E.

9. Recenzja zbiorcza: ,,Polka" M. Gretkowska, ,,Potulna" F. Dostojewski, ,,Łóżko" J. Wiśniewski, ,,Wojna polsko-ruska" D. Masłowska

Ostatnio czytam za dużo, a piszę za mało-wszystko przez te upały. Książki, o których napiszę dzisiaj, miałam przyjemność czytać w czerwcu i w lipcu. Chciałam napisać o każdej z nich osobno, ale uznałam, że nie ma sensu się rozdrabniać, ponieważ w kolejce czekają następne (seria o Crossie S. Day, ,,Ranczo" no i King, do którego niedługo zajrzę). Mam nadzieję, że książki przypadną wam do gustu i wybierzecie coś dla siebie. Zaczynamy!

_____________________________________________________

Czerwiec zaczęłam od ,,Polki" M. Gretkowskiej. Sięgnęłam po nią bardziej z poczucia obowiązku (musiałam o czymś napisać pracę zaliczeniową z literatury współczesnej i padło akurat na to). No ale przedmiot zaliczyłam, książkę przeczytałam i cieszę się, że poznałam M. Gretkowską-bardziej jej styl pisania, ale jednak.

,,Polka" to dziennik ciężarnej kobiety. Opisuje ona w nim wszystkie przemyślenia dotyczące życia codziennego, zwyczajnych czynności, porusza tematy tabu, które zgrabnie omija dzisiejsza literatura. Jednym z takich tematów może być seks w czasie trwania ciąży. Znalazłam zgrabny cytat, który jakoś szczególnie utkwił mi w głowie, bo nie pasuje do tego idyllicznego wyobrażenia ciąży, podsuwanego przez media, czy inne środowiska:,,Pietuszka jedzie na dyżur, zostaję sama z mdłościami. Nie wiem, jak siedzieć, żeby było wygodnie. Nie mam siły czytać, zasnąć też nie. Chyba zaczynam być zła na swój brzuch. Nie powinnam, ale mam dość. ,,Cud życia” - owszem, ale będzie cudem, jeżeli przeżyję do porodu”.

M. Gretkowska w ,,Polce" nie stroni od wulgaryzmów. Jest to zrozumiałe, ponieważ życie codzienne nie składa się tylko z wydarzeń, które akceptujemy, na które jesteśmy przygotowani i o których myślimy tylko wyrażeniami poprawnymi językowo i poetyckimi. Bywa tak, że w życiu codziennym w ogóle nie myśli się w kategoriach poprawności językowej, ważna jest funkcja ekspresywna i to ona nami kieruje. O seksie i sposobie jego postrzegania w ciąży pisałam wyżej, ale cytat, który przytoczę również odwołuje się do tego problemu i pokazuje, w jaki sposób emocje kobiety mogą wpływać na jej sposób myślenia: ,,Seks w ciąży, ha! Coraz wygodniej na stojąco, od tyłu. Kupić kurewsko wysokie szpilki? Pietuszka nie musiałby się zniżać do mojego poziomu. Wchodzenie na stołeczek jest zbyt rozczulająco dziecinne. Stanowczo szpilki, sursum corda i wypięta dupka”.

,,Polka" nie jest tylko dla tych szczególnie zainteresowanych tematem ciąży. Jest dla kobiet, które nie potrafią się odnaleźć w otaczającej rzeczywistości, ponieważ zawiera wiele prawd życiowych i boleśnie obnaża prawdę, dotyczącą chociażby świata katolickiego i podstawowych wartości wtłaczanych nam przez normy społeczne. Okazuje się, że nie wszystko jest tak piękne, na jakie wygląda i czasami warto powiedzieć o tym wprost, żeby młode kobiety mogły się nastawić na ból, przygotować na problemy. Siła, którą w ten sposób zbiorą, pozwoli im również na czerpanie radości z tak niezwykłego przeżycia, jakim jest przyjście pociechy na świat.

                     ___________________________***____________________________

Tę książkę poznałam również z poczucia obowiązku na literaturze światowej. Wiem, wiem. Dużo tutaj obowiązku...Ale czerwiec to dość gorący okres i nie ma czasu na czytanie dla przyjemności. Mimo wszystko, Dostojewski mnie nie zawiódł, choć pamiętam go tylko ze ,,Zbrodni i kary". 

,,Potulna" to opowieść o nieszczęściu. Nieszczęściu wynikającym z braku zrozumienia w związku, to opowieść o szarej codzienności niekochanej kobiety, albo kobiety, której nie okazuje się miłości. Wychodzi na to, że męska duma może doprowadzić do nienawiści, smutku a w końcu do tragedii.

W tym krótkim opowiadaniu uderzyła mnie aktualność. Postawę mężczyzny, który nie okazuje swoich uczuć, ponieważ boi się posądzenia o ,,miękkość” znamy my-kobiety-bardzo dobrze. Ile razy facet nie powiedział wam, że was kocha, bo przecież to tylko słowa? Ile razy was nie przytulił, bo to takie ,,babskie”? Ile razy nie słyszał, jak płaczecie w poduszkę? A może nie chciał słyszeć? Rzućcie go :-) Brak decyzji główna bohaterka opowiadania przypłaciła życiem.

Nie mogę wam z czystym sercem polecić tego opowiadania, bo...ono zmienia perspektywę. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak bardzo literatura, jak bardzo kilka kartek może zmienić życie, uświadomić. Tak, to dzięki ,,Potulnej” zauważyłam, że mam klapki na oczach. Ona nie potrafiła uciec od swojego cierpienia, ale dała mi siłę. Może będzie miała wpływ nie tylko na mnie? Nie mogę polecić wam z czystym sercem ,,Potulnej", bo takiej literatury się nie poleca. Ona wam albo jest potrzebna, albo nie. Żadne gwiazdki, cyferki czy zachwalanie nie sprawią, że po nią sięgniecie. Tutaj potrzeba albo dziwnego zbiegu okoliczności (jak w moim przypadku), albo głosu z wewnątrz, że już czas. Czas na czytanie, czas na zmiany, czas na odrodzenie.

                                         ________________________***__________________________

I gdy jest już wreszcie przy tobie, chociaż jesteś zupełnie naga, chcesz - dla niego - rozebrać się jeszcze bardziej.

Czytając ,,Samotność w sieci" (o której napiszę niedługo) byłam pełna podziwu dla kunsztu pisarskiego autora. To jest takie uczucie, gdy czytając, jesteś pewna, że pisarz cię zna, siedzi w twojej głowie, czyta w myślach. J. L. Wiśniewski cholernie dobrze zna osobowość kobiet, ich uczucia-wnętrze. I z premedytacją to wykorzystuje.

,,Łóżko" to zbiór opowiadań o miłości. O miłości szczęśliwej i tej mniej radosnej. O miłości, która zostaje przerwana przez śmierć, zdradę. Ale i o uczuciu, które rodzi się w wyniku dziwnego zbiegu okoliczności i ma szansę na szczęśliwy happy end. W tych zabawnych a czasami bardzo smutnych historiach, narrator przemyca wiele trafnych spostrzeżeń dotyczących rzeczywistości-uczuć, śmierci, radości, smutku, miłości-czyli wszystkiego tego, z czym człowiek zmaga się na co dzień a jeśli nie na co dzień to dość często.

Gdybym miała wybrać opowiadanie, które wywołało we mnie ogromne emocje, to wybrałabym ,,Test". Jest to historia kobiety, która dowiaduje się, że jest chora na AIDS. Mąż nie może jej tego wybaczyć i traktuje ją jak trędowatą. Najdziwniejsze jest to, że wirusem zaraziła się najprawdopodobniej od niego, ponieważ był on jej pierwszym partnerem seksualnym. Mężczyzna zdaje się nie dostrzegać problemu i sukcesywnie zamienia życie kobiety w piekło. Miłość kończy się wraz z wynikami badań, lecz po pewnym czasie kobieta zdaje sobie sprawę z patowości całej sytuacji i...postanawia ją zmienić-na szczęście!

,,Łóżko" ma różne opinie. Ja jednak uważam tę książkę za odkrycie roku! Nie mogłam się od niej oderwać, choć nigdy nie przepadałam za zbiorami opowiadań. Czyta się bardzo szybko, treść zachęca do przemyśleń a główni bohaterowie są na tyle autentyczni, że wywołują w czytelniku emocje-różne, nie zawsze pozytywne-ale przecież najważniejsze, że są jacyś. Bo najgorsza zbrodnia to neutralny bohater w historii. Przeczytałam gdzieś komentarz: ,,Wiśniewski to mistrz w ukazywaniu ludzkich namiętności. Czasem się zastanawiam, czy on aby nie jest... kobietą :-)". Coś w tym jest. Jeśli zaś nie jest pan kobietą, to chyba się zakochałam...w sposobie pańskiego pisania, rzecz jasna :)

__________________________***______________________

Myślałam, że to będzie odkrycie. Myślałam, że będę się śmiała i padnę. Owszem-padłam na twarz ze zmęczenia. Mój mózg chyba nie ogarnia takiej prozy.

Nie rozpiszę się przy tej pozycji. Nie powinnam jej oceniać, bo...nie dobrnęłam do końca. Przeczytałam jakąś połowę, rzuciłam w kąt a później przy oddawaniu w bibliotece wylałam na nią kawę. Przypadek? :D

,,Powieść obyczajowa. Zapisany artystycznie popsutą polszczyzną monolog młodego człowieka przeżywającego przygody z pięcioma dziewczynami po kolei oraz amfetaminą non stop. Paszport "Polityki" i nagroda publiczności Nike 2002." - skopiowałam opis fabuły (raczej ogólny zarys) z lubimyczytac.pl, bo nie wiem, o czym jest ta książka. Serio. 

Na początku myślałam, że się wyjaśni. Później, gdy pewna kobieta zaczęła-dosłownie-rzygać kamieniami, doszłam do wniosku, że nie ma co czekać na szczęśliwy finał. Do połowy dogorywałam, by później zdać sobie sprawę, że jest tyle dużo ciekawej literatury, iż nie muszę męczyć się przy czymś, co jest dla mnie no cóż...beznadziejne. Wybaczcie wszyscy fani pani Masłowskiej. Oceniam dość subiektywnie, ale...ta proza do mnie nie trafia. Zwyczajnie.

Gdybym miała znaleźć jakiś plus tej książki, to wskazałabym na komiksowe ilustracje pana Krzysztofa Ostrowskiego. Są naprawdę zabawne i przykuwają uwagę. Jak dla mnie jedyna warstwa warta świeczki czy zapalniczki w tej powieści (czy cokolwiek to jest). Ocena 1/10 mówi sama za siebie. I w tym momencie dygresja. Przypomniał mi się skecz Paranienormalnych w samolocie. No więc będę nieustępliwa i nawet piętki odkroić nie pozwolę :D Nie wiem dlaczego akurat w tym momencie o tym pomyślałam, ale zrobiło się smutno i...I jeszcze cytat z książki: ,,[...] generalnie była to dziewczyna miła, uczuciowa, choć na wskroś na wylot chyba pierdolnięta." - to o mnie chyba. I jest kolejny plus książki-identyfikacja z bohaterką :D I tak nie polecam.

8. Słaba płeć

Chciałem coś powiedzieć o twoim intelekcie i coś o nas w egzotycznym dialekcie. O miłości w każdym pięknym aspekcie, a wychodzi mi o dupie w efekcie... [1] Co by mogła myśleć taka dupa jak ty? No twoja przynajmniej myśli, a inne?

Co?

Taka niemyśląca dupa zasługuje na swoją nazwę z powodu wyglądu i bardzo prostego zachowania. Najczęściej to tleniona blondynka, z dużymi...oczami, tipsami (mogą być też na własnej płytce przedłużane metodą żelową z doklejonymi takimi kropeczkami z plastiku-bo ona też jest z plastiku i wiecie..pasują jak ulał-i te kropeczki przykleja się na lakier i on trzyma bardzo długo). No i ta blondynka (może być też brunetka, to chyba nie jest kwestia włosów, ale stereotyp jest właśnie taki, a nauczyłam się na studiach, że właśnie dzięki stereotypom postrzegamy świat) ma jeszcze na sobie dużo złota, jeansy (dżinsy) typu boyfiend (kobiety wiedzą jakie to, a mężczyzn i tak to nie interesuje), bluzkę z dekoltem, a raczej dekolt z bluzką, no jakieś tam obcasiki i pustkę w głowie. Ogólnie jest to dziewczyna bardzo seksi, dopóki nie otworzy ust. Znaczy dopóki czegoś nie powie. Może nie powinnam przybliżać opisu kogoś takiego, bo któraś z dziewczyn poczuje się urażona, ale nie chcę później wysłuchiwać, że krytykuję TYLKO mężczyzn. No więc właśnie takim byle czym może zadowolić się przeciętny mężczyzna w fazie kryzysu. I to jest nawet spoko, bo jeżeli nikogo tym nie krzywdzi, a dziewczynie się podoba...

Co jeśli się nie podoba?

No właśnie. Co jeśli kobieta nie jest byle czym? Nie leci na kasę, na pozycję, w ogóle nie interesuje jej układ z facetem, który mógłby być jej ojcem? Taka dziewczyna-jak to się mówi w środowisku młodzieżowym-ma bułę. Jeżeli nie pozwoli na to, by facet bezczelnie wgapiał się w jej dekolt, patrzył na jej tyłek, zapraszał ją na kawę-zostanie surowo ukarana. Może się to skończyć zwykłym poniżeniem, potraktowaniem jak szmatę, albo czymś gorszym-zwłaszcza jeśli zacznie się skarżyć. Może to być wyrzucenie z pracy, obrobienie za przeproszeniem dupy wśród znajomych, wydaleniem z uczelni (celowo piszę wydalenie), pobiciem, gwałtem itp. Jest przecież tyle sposobów na ukaranie kobiety, prawda?

Jak się bronić?

Ja wiem co mówią wszyscy. Że niby najważniejsza jest sprawiedliwość? Że trzeba walczyć o swoje? Że nie można być kobietą lekkich obyczajów (bo za dużo wulgaryzmów jest w tym tekście, żeby napisać kolejny, aczkolwiek dobitny). Szczerze wam powiem, że nie można zrobić nic. Jak się poskarżysz na nauczyciela, nie mając żadnych dowodów, to i tak wyjdziesz na idiotkę, bo nikt cię nie poprze-uczniowie ze strachu, a reszta, bo nie chce skandalu. Jak się poskarżysz na szefa, to sytuacja będzie wyglądała podobnie, z tym, że grozi ci jeszcze wyrzucenie z pracy i perspektywa bycia na zasiłku, bo już szef się postara, byś nigdzie zatrudnienia nie znalazła. Jeśli się poskarżysz na znajomego, to reszta towarzystwa zrobi z ciebie łatwą prowokatorkę, która specjalnie chodzi w krótkich spódniczkach i wydekoltowanych bluzkach. Jak żyć, panie prezydencie? Może chodzić w habicie?

Smak

Wcale nie miałam w planach ruszać takiej kobyły, jakim jest temat wykorzystywania kobiet. Nie można tego w żaden sposób udowodnić, zresztą gapienie się nie jest karalne...Ogólnie jest to tabu, a jakakolwiek próba podjęcia tematu najczęściej kończy się fiaskiem. Często kobiety nie są bez winy. Ostatnio widziałam na uczelni dziewczynę, która omawiała jakąś prezentację, mając na sobie ,,bluzeczkę” robioną na szydełku, a pod spodem stanik. Mogę wam dokładnie opisać jego wygląd. Moim zdaniem uczelnia, szkoła, biuro, ogólnie miejsce w którym pracujesz to strefa publiczna i powinien obowiązywać w miarę oficjalny strój. Nie, nie chodzi o białą bluzkę i czarną spódnicę (ostatni raz takie coś miałam na sobie w podstawówce i to wczesnej), ale jakieś mega dekolty, czy szorty zostawcie na imprezę, albo inne wyjścia po pracy, ok? I to nie jest kwestia prowokacji. Moim zdaniem nawet jeśli chodziłybyśmy nagie po mieście, żaden facet nie powinien nas ruszyć. Chodzi raczej o kwestię smaku czy coś w tym stylu. Bo ja będąc u lekarza (w dodatku dentysty) nie mam ochoty oglądać czerwonych stringów pani doktor, choćby były w cholerę fajne.

Jak suka nie da, to pies nie weźmie

Dawno temu usłyszałam takie powiedzonko od mojej cioci (kierowane było chyba w stronę niewiernej sąsiadki). Tak czy siak nie słyszałam czegoś równie idiotycznego. To tak jakby powiedzieć, że dziecko ,,jest produkowane” tylko przez kobietę, bo to ona się może na nie zgodzić lub nie. Bzdura. To zawsze powinna być wspólna decyzja. Zauważyliście, jaki wydźwięk ma słowo suka a jaki pies? Pies, piesek, pieseczek-takie małe słodkie, kudłate do przytulania. Suka, to zawsze suka...Dlaczego na kobiecie spoczywa taka odpowiedzialność? To jej zachowanie może do czegoś sprowokować, to ona musi się ciągle pilnować. Pies tylko może wziąć lub nie-w zależności od tego, czy dostanie pozwolenie.

Co by tu jeszcze...?

Trudno mi ułożyć jakieś sensowne zakończenie tego tekstu. Kasowałam już trzy razy i doszłam do wniosku, że powiem to krótko i dobitnie. Postrzeganie kobiety tylko przez pryzmat jej cielesności, ocenianie jej na podstawie cycków, tyłka czy brzucha jest po prostu chamskie. Jest to niejawne wyrządzanie jej krzywdy i psucie wizerunku faceta na stanowisku. My-kobiety XXI wieku-potrafimy samodzielnie myśleć, wywiązujemy się z powierzonych nam zadań. Nasza inteligencja nie wypływa z dekoltu, a z mózgu, który wbrew pozorom mamy. Potrafimy się bronić i udowadniać swoje racje. Potrafimy też piekielnie mocno gryźć po kostkach.

---

[1] DonGuralEsko chciał napisać piosenkę o miłości i pewnie to mu się udało. Melodia jest pod nóżkę, a słowa zapadają w pamięć. Joł! Tylko czy taka dupa jak ty chce być nazywana dupą? Czy chcesz, by twój facet patrzył na ciebie tylko przez jej pryzmat? DonGuralEsko pisze to z ironią (powiedzcie, że tak!) i obnaża bolesną prawdę o facetach. Ale to tylko na marginesie przecież.

7 Bibliowpis

Dzisiaj wpadłam na chwilkę do biblioteki i wypożyczyłam książki. Jest tego troszkę, ale nie sugerujcie się ilością-pewnie wszystkiego nie przeczytam. Często tak mam, że czytam pierwsze 50-100 stron książki i jeśli treść mnie nie porwie, to rzucam ją w kąt i chwytam następną. Przecież na świecie jest tyle cudownych książek. Po co marnować czas na te beznadziejne?

Na pierwszy ogień ,,Ranczo”. Powieść oparta o serial pod takim tytułem. Wybrałam tę książkę, ponieważ kocham opowieści o Wilkowyjach i mieszkańcach tej wioski. Z bohaterów najbardziej lubię Michałową, Solejukową no i oczywiście braci bliźniaków-C. Żak w tych rolach genialny (,,-Geniusz! No po prostu geniusz!!”). Mam nadzieję, że książka nie będzie odstawać od pierwowzoru i przyjemnie spędzę z nią czas.

W sposobie pisania Wiśniewskiego zakochałam się po przeczytaniu ,,Samotności w sieci”. To rodzaj tych pisarzy, którzy potrafią zrobić na mnie wrażenie. Doprowadzić do łez. Do głębszych przemyśleń. Najzabawniejsze jest to, że facet może pisać w taki sposób o kobiecie. Jakby sam nią był, jakby to wszystko czuł. Gdybym znała go osobiście, bardzo bym się go bała. Albo bym się zakochała...
EDIT. Książkę już przeczytałam i jestem zachwycona!!

Mastertona kocham za jego skrzywioną psychikę-w pozytywnym sensie oczywiście. Te wszystkie straszne historie, rąbanie ciał siekierą, duchy i inne upiorki sprawiają, że nie mogę się oderwać od jego książek. Nie polecam jeśli macie słabe nerwy, ale jeśli kochacie horrory, to coś dla was :)

Książek Kinga nie znam, nie czytam. Jakoś nigdy nie ciągnęło mnie do jego historii, ale postanowiłam spróbować. Jeżeli chcę coś krytykować, to najpierw muszę poznać. A więc poznaję-życzcie mi powodzenia :)

Nie wiem, dlaczego sięgnęłam akurat po tę książkę. Może przez okładkę? Okładki zawsze w jakiś sposób przyciągają nas do treści. Co jeszcze? Czytałam inną książkę tej autorki (,,Deja dead”)-na podstawie tej książki powstał serial ,,Kości”. Historia była w porządku, nic wielkiego, ale dało się czytać. Jest trup, jest jakaś kryminalna historia, jest zagadka. Mam nadzieję, że będzie się dobrze czytało.

Jest jeszcze Stasiuk i jego ,,Noc”. Przyznam szczerze, że nie tego szukałam-polowałam na poezję i Żulczyka, ale niestety nie było. No nic, zobaczymy. Może miło się zaskoczę :)

No i na koniec książki, co do których mam mieszane uczucia... Nie wiem, dlaczego je wzięłam. Historie były ciekawe, ale...no właśnie. Zobaczymy, spróbujemy. A nóż będzie dobrze:)

6. Kobiety też grzeszą!

...myślą, mówią, czynią i dbają. Nasza wina...Nasza wina? Nasza bardzo wielka...Przy tym rzadko prosimy o wybaczenie a już o poprawie to nawet nie marzcie! Pokuty i rozgrzeszenia i tak nie dostaniemy, ale czy właśnie tego chcemy?

Czego potrzebujemy?

Czytałam na forum wypowiedź dziewczyny, która ostro zareagowała na wybryk swojego męża, który postanowił pójść na wieczór kawalerski kolegi. W całej historii chodzi o to, że do faceta przystawiała się jakaś lala (jak to na takich imprezach bywa), a on ośmielił się zadzwonić do swojej lubej i opowiedzieć jej o całym zajściu. Ona zareagowała impulsywnie, bo widocznie jej mężczyzna sprowokował kobietę i doprowadził do tego, że ona chciała zaciągnąć go do łóżka.

Moja odpowiedź? Dziewczyno, facet do ciebie dzwoni i informuje, że jakaś babka się do niego przystawia. Nie chce być wobec ciebie nie fair, nie kłamie. Szczerze mówiąc wcale nie musiał o tym mówić, bo poszedł na wieczór kawalerski a tam po prostu kobiety wyskakują z tortu. Czego oczekiwałaś? Że będą oglądali filmy (i to najlepiej komedie familijne, bo przecież cała reszta to zdrada?) i jedli żelki Haribo? Do wódki? Are you serious? Facet jest szczery a ty go spuszczasz-jak to mówi moja 12-letnia siostra-w klozecie. Ja to bym chciała znać tak szczerego gościa, który uprzejmie informuje swoją dziewczynę nawet o rzeczach, których jeszcze nie zrobił. A mógł zrobić i nie mówić-pomyśl o tym.

Inna historia? Bardzo proszę. Na tym samym forum dziewczyna pisze, że była na weselu ze swoim chłopakiem. Ogólnie trochę potańczyli, on chciał więcej (potańczyć) a ona, że zmęczona i że później. No to odpuścił. Po tym podchodzi do niej jakiś znajomy i pyta o taniec, a ona od razu, że chętnie i poooszła. Jak zareagował jej facet? Typowo. Afera, foch itp. Później zrobiła się z tego kłótnia no i skończyło się na cichych dniach. Dziewczyna nie rozumie swojego błędu, bo przecież zwykłemu znajomemu trudno odmówić a prywatny facet powinien wiele zrozumieć itd. Prywatny facecie, jeśli ona nie potrafi odmówić tańca jakiemuś przypadkowemu koledze, to czy mogłaby odmówić...Hmm.

Czego nie chcemy?

My-kobiety-jesteśmy pełne sprzeczności. Walczymy o równouprawnienie a prosimy o pomoc przy wnoszeniu ciężkich reklamówek na 2. piętro. Chcemy rządzić w związku a nie mamy na tyle pewności siebie, by nie wkurzać się o to, że nasz facet spojrzy na

jakąś kelnerkę. Żądamy pewności i zdecydowanych kroków a nie potrafimy powiedzieć mężczyźnie o swoich oczekiwaniach i potrzebach. Chcemy robić karierę w każdej dziedzinie życia zawodowego a nie możemy podpisać umowy na stałe, bo za jakieś 2-3 lata ,,planujemy” mieć dziecko i poświęcić mu się bezgranicznie. Mówimy o akceptacji siebie i pokochaniu własnego ciała, a nie odważymy się założyć wymarzonego stroju kąpielowego, bo cellulit... Szczerze? Pomarańczową skórkę widzą tylko wasze zaufane koleżanki, bo zwyczajnie zazdroszczą wam cudownej sylwetki, której one nigdy nie osiągną nie potrafiąc pożegnać się z zazdrością, która zżera je od środka. Facet kojarzy tylko jedną skórkę pomarańczową-taką, której nie można jeść, bo twarda, ale cudownie pachnie.

Odpuśćmy!

Tak, dobrze słyszycie-odpuśćmy! Przestańmy wszędzie szukać podstępu, udawać wielkie feministki, kłamać, że nam nie zależy. Przecież zależy. Powiedzcie to-będzie łatwiej. Faceci nie potrafią czytać między wierszami, dla nich wszystko jest dość proste-tak lub nie. Nie ma miejsca na może, nie wiem, trochę tak, trochę nie, a ty? itp. Walczcie o własne szczęście. Ubierzcie tę cholernie krótką i seksowną kieckę i idźcie w niej na randkę, czemu nie? Załóżcie dwuczęściowy kostium i siup do wody! Nikt się nie gapi na za duże uda ani małe cycki. Jeżeli tylko się uśmiechniecie, to cała reszta pójdzie (a nawet poleci) z górki. Testowałam na sobie! 

5. Facet idealny, który nie istnieje

Dzisiaj mam natchnienie więc napiszę coś zupełnie innego od tego, co wcześniej było na moim komputerze. Miało być o księżniczkach, zamkach, królewiczach i że my-kobiety-wcale tego nie pragniemy. No wiecie. Nie szukamy księcia z bajki, co to pocałuje, a my obudzimy się i będzie ,,długo i szczęśliwie”. 

Bla, bla, bla. Podobno poeta po alkoholu pisze najlepiej i najmądrzej więc i ja spróbuję.

Prywatny książę

Nie jestem poetką. To co tu tworzę, to tylko luźne przemyślenia i tak sobie dzisiaj dużo przemyśliwiałam i wiecie co? Kobieta potrzebuje księcia z bajki. Nie takiego, co to ma super zamek, nie takiego z koniem i nie takiego, co powie: ,,-Łojoj, jak ja cię kocham!”. Taki książę jest banalny i pusty. Zamek zostaje wyparty przez ten w spodniach, a koń na czterech nogach-przez mechanicznego z kołami. Książę może jest ładny i może to się przyda na pierwszą noc, ale co dalej? O czym rozmawiać? Jak żyć? No więc kobieta potrzebuje swojego prywatnego księcia ze swojej prywatnej bajki. Takiego, co przytuli, gdy jest źle(dzisiaj np.), takiego, który powie: ,,-Ładnie dziś wyglądasz, kochanie!”, a nie takiego, który ciągle jeździ po warsztatach i zamawia części do samochodu. Takiego, który czasami przejmie inicjatywę (wszędzie!) i będzie uroczo brutalny. Takiego, który będzie męski, ale czasami będzie płakał jak zobaczy małego szkrabka. Takiego prywatnego księcia z prywatnej bajki.

Taki Grey (kojarzycie?) albo Cross (podobna historia) to faceci brutalni, mający swoje upodobania, kochający, ale miłością toksyczną, nie znoszącą sprzeciwu. Mężczyźni majętni, piękni i mogący mieć każdą. Zakochują się w szarej myszce, co to wywraca się na prostej drodze (sorry, ale nie wierzę, nawet ja tak nie mam) i trzymają w złotej klatce. Oczywiście, dają jej wszystko, co potrzebne do przeżycia: gadżety, jedzenie, drogie samochody, piękne domy, wakacje, uwielbienie, ubrania, kolacje i niezły seks (zależy, co kto lubi, ale przyjmijmy, że był ok). Taka kobietka miota się chwilę, udaje niedostępną, ale już na początku książki (filmu) wiemy, że za chwilę zdejmie koszulkę i będzie błagać o...no. Coś jest w tych facetach, że kręcą współczesne kobiety. Kobiety zabiegane, dbające o kariery i zapominające o własnych potrzebach, albo siedzące w domu z dziećmi przy garach. Takie kobiety widzą w Grey'u i Crossie odskocznię od monotonii. Mogą na chwilę zapomnieć o problemach i wyobrazić sobie, że to one są Anastasią Steele, albo Evą. Najbardziej bawi mnie naiwność głównych bohaterek (a już na pewno Evy, bo dzisiaj zaczęłam czytać Crossa). Zacytuję wam coś z tej książki-będzie to tylko jeden cytat żeby nie przegiąć pałki, bo treść jest naprawdę interesująca. Jeśli chcecie więcej cytatów-napiszcie, a coś wam podeślę. Tyle tego, że hoho. Uwaga: ,,Przymknęłam oczy, uzmysławiając sobie, jak bezbronna byłam wobec tego mężczyzny, gdy leżałam tak przed nim, naga i pobudzona, podczas gdy on penetrował mnie palcami, klęcząc na podłodze, wciąż w pełni ubrany. Mężczyzny, którego znajomość tajników brazylijskiej depilacji zdradzała głęboką wiedzę na temat kobiet i kobiecego ciała.” Ohh i ahhh! Moja rada dla facetów: dowiedzcie się, co to depilacja brazylijska i już będziecie wiedzieli wszystko o kobietach. Good luck!

Drogie dziewczyny, te historie są naiwne. Wybaczcie, ale tak właśnie jest. Nie pouczam-nie powinnam, bo sama uwielbiam Grey'a, ale uwierzcie, że bycie w związku z takim facetem jest szkodliwe. To toksyk. Koleś, który szybciutko zawładnie waszym umysłem, sercem, a później oleje (w najlepszym wypadku), albo zamknie na innych ludzi. Seks to jedno, ale co poza tym?

Idealizacja

Piszą, że kobieta szuka w przyszłym partnerze cech ojca. Dzisiaj miałam podwieźć tatę do miasta, bo chciał odebrać samochód z warsztatu. Miałam wrócić sama, a u mnie w domu jest tak, że jak ktoś słyszy, że mam prowadzić samochód, to nagle tworzy się rodzinna narada. Wszyscy przerywają dotychczasowe zajęcia i debatują, czy Ewelina może już SAMA jeździć samochodem (mimo tego, że mam 22 lata i prawko od 3 lat). Skończyło się na tym, że tata eskortował mnie przez całe miasto, nawet na ekspresowej nie mogłam przyspieszyć do 80 km/h. Wszyscy nas wyprzedzali, ale nic to-ważne, że Ewka jedzie! Czy chciałabym, by mój partner był taki jak tata? Wątpliwe. Nie potrzebuję eskorty i trzymania za rączkę. To miłe-owszem, ale nawet kota można zagłaskać na śmierć. Mimo wszystko, szukam w chłopaku opiekuńczości (nie nadmiernej!) i odpowiedzialności. Tak więc psychologowie mają troszkę racji. Czasami jednak trzeba pozwolić swojej kobiecie na odrobinkę samodzielności, na upicie się i przemyślenie własnego życia. Na samotność i plotki z koleżankami. O, pozwólcie jej czasami przejechać się autkiem-my kobiety bardzo to lubimy. Prędkość uspokaja. Dziwne, prawda? Ja np. dzisiaj przycisnęłam (dobra, wiadomo-tata z przodu, ale troszkę się dało) i jestem spokojna.

Miłość idealna

Nie ma czegoś takiego, jak idealna. Ostatnio się zastanawiam, czy w ogóle miłość istnieje. Uuu...Ja to napisałam? Marzycielka i wielbicielka romantyzmu? Świat się kończy... Chodzi mi o to, że najważniejsza jest przyjaźń, zrozumienie, wzajemne zaufanie. Nie

szaleńcze kołatanie serca, bo to może doprowadzić do zapaści, albo zawału. Jeśli sobie ufacie, potraficie ze sobą rozmawiać, tęsknicie za sobą, myślicie o sobie, gotujecie wspólne obiady, śmiejecie się razem, to to już jest chyba miłość, czy nie? Czy warto tracić energię na szalone zauroczenia? Takie do utraty tchu itp.? Moim zdaniem warto, ale na to jest odpowiedni czas. Później dorastamy (my-kobiety, faceci się tylko starzeją) i zaczynamy rozumieć, że najważniejsze jest bezpieczeństwo.